Osobiste poznanie innych twórców i rozmowy o lękach uświadomiły mi, że właśnie to zdanie – chcę być widziana, ale nie chcę, żeby mnie widzieli – jest kwintesencją strachu przed tym, co pomyślą o nas ludzie z naszego otoczenia. To jest właśnie to zdanie, które mamy z tyłu głowy, gdy pytamy innych artystów: „A co powiedzieli w pracy, widząc, że po godzinach piszesz piosenki i malujesz obrazy?”.

Wielu z nas chce wyjść na środek miasta i głośno, wielkimi literami mówić swoją prawdę.

A jednocześnie – zaraz po tym, jak to zrobimy lub nawet o tym pomyślimy – chcemy się schować pod kołdrą i nie wychodzić przez kolejny tydzień.

Postujemy nasze wiersze i szybko odświeżamy Instagrama, żeby sprawdzić, czy nie ma hejtu. Czy są jakieś lajki? Czy lajków jest więcej niż negatywnych komentarzy? Czy kolega z pracy zobaczył tę rolkę i napisał wiadomość, że cringowa? (...) Dobra, bez sensu. Usuwam ten post.

Chwila, spokojnie. Zanim pójdziesz jeszcze dalej, uświadom sobie, że to, co czujesz, ma swoją nazwę. Nie ma jeszcze oficjalnego określenia po polsku – choć czasem pojawia się jako „kac emocjonalny”(...) ale po angielsku nazywa się to „vulnerability hangover”. Nie ma żadnego związku ze spożyciem alkoholu, chociaż to, że do niego „doprowadziłaś” może mieć związek z jego spożyciem.

WIĘCEJ OPINII